Костимите за уметничко лизгање на Олимписките игри одамна престанаа да бидат само впечатлива сценска облека. Тие претставуваат внимателно осмислен спој на техничка прецизност, естетика и рачна изработка, во кој секој детаљ има функционална и визуелна улога. За изработка на еден врвен натпреварувачки костим често се вложуваат и до 150 работни часа, а цената може да достигне неколку илјади долари – сума што неретко се доближува или дури ја надминува паричната награда за олимписко злато.
Илустративен пример е американската лизгачка Alysa Liu, која по двегодишна пауза се врати на големата сцена и освои златен медал на Зимските олимписки игри во 2026 Winter Olympics. Иако олимписките шампиони од САД добиваат бонус од 37.500 долари, тие средства во практика речиси целосно се апсорбираат од трошоците за костими и настапи во текот на една сезона.
Она што ја формира високата цена не се толку материјалите, колку времето и експертизата. Дизајнот се развива во фази, со бројни корекции според кореографијата, музиката и индивидуалните движења на спортистот. Боењето на ткаенините, рачното шиење, апликациите и фината доработка можат да траат со месеци. Само мал број специјализирани креатори во светот умеат да ја воспостават прецизната рамнотежа меѓу удобноста неопходна за техничка изведба и визуелниот впечаток што го очекуваат судиите и публиката.
Поради тоа, елитните лизгачи најчесто се обраќаат кон ист круг врвни дизајнери, создавајќи специфичен и високо профилиран пазар. Сепак, зад гламурот стои значителен финансиски товар: во најголем дел, спортистите самостојно ги покриваат трошоците за костимите. Само оние со стабилни спонзорски договори можат полесно да се справат со оваа ставка во буџетот.
Постојат и поинакви модели на поддршка. Дел од лизгачите добиваат помош од поранешни шампиони, а некои настапуваат во поедноставни костими изработени од членови на семејството. Во овој свет повремено навлегуваат и реномирани модни имиња, како Vera Wang, која со децении креираше костими за врвни уметнички лизгачи, внесувајќи висока мода на мразот. 
Поради нивната вредност, костимите често продолжуваат да „живеат“ и по завршувањето на натпреварувачката кариера – на гала-настани, ревии и егзибиции, а понекогаш и се позајмуваат меѓу спортистите. Уметничкото лизгање така останува редок спорт во кој модата и перформансот се нераздвоиви, но и дисциплина што зад блесокот на сцената крие значителни инвестиции, посветеност и тивка, долготрајна работа.
